Meşekî Naletî

Şevê ku bêhna zarokan belav dikir çarşevan tê rûvê min bi pêlave xwe yê tûj û bipehnî gûlekî naletî dikeve xwûna min bi pori xwe yê gangilî şik:derzîvaneki yeman e di tênitî yê de canêmin diêşîn e hecîreşkên dûdilî dibire taritî yên min de dilşikestî me ez birînê xwe -yê ku rewacê rabûye- dirabezînim ez rûye xwe bi asfaltê bêxew digirim çiqas diçe heyranbûna min ji xwe re mezin dibe, sîper bigrin pilingek ku nêçîrê şivîrê de negihaye mirazê xwe dixwezîm ez kal bikim henî yên xwe de dimeşim, nigêmin de tema daristanên tirsehêz dimeşim, di çîpe min de avê reş ez wûsa dimeşim wûsa dimeşim ku barûd xwûdandidim meşamin: serhildanên gel a tê pejirandin di kitêbên dîrokan de

Atilla Akın

Başörtüsü ve CarrefourSA

Müslüman, kazandığını islam dışı yatırımlara harcayan firmada çalışmaması lazım. Domuz eti içki satan gayri islami olanı yaygınlaştıran bir şirkette, başörtülüde biraz onurlu olsun, çalışamazsın denilmeden kendi çalışmasın. Başörtülü kabul edildiğimiz her yerde çalışmak helal mi? Başımı açmıyorsam heryerde olmak mübah mı? Başım örtülü olsun konserede giderim, bara da, tiyatroya da, sinemaya da operayada...Savunduğum inancıma aykırı olması mühim değil ortamın, yeter ki başörtümle gireyim oraya. Müstehcen, hayasız, ahlaksız herşeyi ben yapmadıktan sonra yapılan ortamlarda dururum , yeter ki başörtüm olsun !! Fotoğraflarımı bedenimi yayınlarım, her yerde teşhire açarım, yeter ki başörtüm olsun: Yolsuzluk yapılsın , haram yenilsin; olsun başörtülü çalışabiliyorum ya ... Sahi başörtülü olmaktan başka sorumluluğumuz yok mu? Başörtülü her yere girmeye öyle bir şartlanmışız ki nereye girdiğimizi önemsemiyoruz bile.


                                                                                                                                                  ( Alıntı )

Aforizma

Tarih:uluslararası sözü dinlenir dişi bir casustur
oysa ben
yahudilerin gaz odalarında öldürüldüklerine inanacak kadar 
ne kılıbık ne de devletçiyim


Atilla AKIN

Aşkı Şelalerin Açlığına Çeviren Sahir

Gökyüzü bulutlarını terliyor

kızıl gelincikler fışkırıyor göğsümden 
yağmur düşlesem kan geliyor gözlerine
yeşil çayırlar âvâzlanıyor tepelerde 
ben bir ırmağım,patlamış bir ışık ırmağı
zehirli sarmaşıklara dönüyorum önüm kesilince 
zıpkın nasıl yürürse gövdeye
öyle yürüyorum karanlık genlere 

yürekleri kiralık evlere benzeyen kadınların
gövdelerini erinç koylara(şehvete) demirlemiş kadınların
buruk ve tedirgin bir denize benzettikleri gençliğim 
rahvan aşklar,gecikmiş ayrılıklar
gürültülü yakarışlarla dalgalanıyor 
terminalerde şizofreni
telefonlarda firari kılan neyse insanı
susamış şiirlerime de tuzlu imgeler katıyor 

aşkı
çılgın şelâlelerin açlığına çevirmekten aranıyorum 
saklanamam:kalp atışlarımı tekrarlıyor gök gürlemeleri 
cesur vadilerin ağzı bağlanmış barajlarla, kaçamam da 
yasak kitaplar gibi dolaşıyor ayak izlerim 
falaka ya da başka bir şey istemedim 
istemedim övgülerini 
yakalananlar siyanür hapı içerek kutsadılar sözcüklerimi 
sözlerim -ki kınını unutmuş kılıçlardır- 
çöllerin suya kanışı kadar güzeldi ölümleri 

ey sâhir! ey çılgın! ey zorba şairlik 
suskuların bende, barbar ordular biriktiriyor 
çıvgın çekirgeler gibi dağılıyor bakışlarım 
hangi dala uzansan elimi ısırıyor 
otobüs durakları,tren istasyonları,alış-veriş merkezleri
şehrin kurum ve karmaşasını bırakıyor saçlarıma 
hanımeli kokularından çıldırmış bir cesaretle
kızgın afİşler ve korsan söyleşilerle yorumladığım sûretimi
şehrin paranoyak duvarlarına yumruklarımla yapıştırıyorum 

beni gömmeden aşkı nereye gömersiniz
beni gömmeden aşkı gömemezsiniz

Atilla Akın

Akasya Ağacı

İki papatyaydı gözleri 
aklımda tuttuğum bahçelerde büyürdü  
kuşları emerdi duvarlar akşamları  
papatyalar ufka yürürdü 

bana doğru elleri kına tutardı 

geyikli gezerdi parmakları saçlarımda 

Kutsal Kitap'tan sahife öper gibi öperken başımı, 

bir ırmak koşar karşılardı dudaklarını 

tutuşunca güzel tutuşurdu 

bir cangıldı çünkü saçlarım 

paldır küldür geçerdi zaman önümden 

bir de bakardım ki harelemiş gövdemi 

ellerimden gürültüyle çıkardı tırnaklarım,

alnım genişlerdi birden 

ben yaralarımı överdim uluorta, o silerdi 

ben onun en çok bu huyunu severdim 

ne zaman yağmur yağsa kokun yükselir topraktan 

bir ağaç devrilir o zaman çocukluğumun üstüne 

bir kurt gibi ulur yüzüm kendine aynalardan

üşürüm, çok üşürüm, kan puslanır damarlarımda 

bir dövme gibi taşıyorum karanlığı sağrımda 

yokluğun karanlık, tuz gibi dağılıyor beynimde 

hangi pencereden baksam karanlık gözüme batıyor 

bir balık gibi çırpınıyor kalbim kafesinde 

bir akasya ağacıydı sevdiğim, yemin ederim 

tepeden tırnağa aşk kesilirdi dalları kesilince 

bir düşünce gibi tutardı güneşi yüzünde 

öyle ki sarı kokardı saçları 

otların uğultusunda duyarım hâlâ sesini

kelimeleri beğenmezdi çünkü çiçek dökerdi sadece 

bir akasya ağacıydı sevdiğim, bunu kimse bilmedi 

Atilla Akın

(Berfin Bahar Dergisi 2009/ Mahsus Mahal Dergisi)

http://www.mahsusmahal.com/onikinci.htm

Dört Soru

Yarasalardaki içtenlik kimde var

kimde var felâkete kanat çırpan aşk

gemilerin  haykırarak sokulduğu limanlar nerede

nerede boğuşarak dalından düşen yaprak


Atilla AKIN


KULE DERGİSİ/Aralık-2002

Vurgusuz Kalmak

Yavaş yavaş yitiriyoruz yitirmek istemediklerimizi

kavîs çizerek dönüyor başlarımız bunalan omuzlarımızda

tadını arıyoruz ilk heyecanını sevilerin

hülyâlar çarpıyor bizi içimiz geçiyor

kabaran duygular sırtımızı dövüyor

dönüp bakmıyoruz bile

nefret ediyoruz çünkü gerçeğimizi anımsamaktan

kavramlarımız yetmiyor iniltilerimizi kavramaya

belli ki vicdanlarımız yoruldu

yaşamın kötürüm olagelmişliğiyle savaşmaktan

                                                 

renklerimizi sildiğimizden bunaldığımızdan bu yana

şehrin homurtusu uyandırıyor bizi

bir de bakıyoruz ki sabah olmuş

cildimiz buruş buruş saçlarımız geceden solgun

sulanmış söylevler gibi dökülüyoruz sokaklara

ince bir derecikken tabanlarımızı ıslatan kaygılarımız

cesaretle kolladığımız korkularımızla

aç bir ırmağa dönüştüren de bizleriz

tâ ki önüne katana dek bizi  aldırmadık

çarpa çarpa parçalandı kalbimiz bahaneden kayalara

fayda etmedi gönülsüz çırpınışlarımız

neye dokunduysak çoraklaştı

hedefine saplanmadı sözlerimiz

bir hayli yavanız yiğitlik çekileli aramızdan

alıntılar serpiştirip duruyoruz hayatımıza okuduğumuz kitaplardan

avuntu olsun diye adamlığımıza

yamaçlarında soluklanabileceğimiz serin kırlar yok artık

şehrin algısını emerek kısırlaşan kadınların

hiç kimseyle buluşturulmamış hırsı

yani çiçek dokunuşlardan utangaç ve ılık ürperişlerimiz

buluşmadı yazgımızla

her gün biraz daha sıcaktan kavruluyoruz.

yitirdiğimiz özlemidir

yaşamadığımız enfes çağların

zevki vardı tükettik

uzanıp kopardığımız düşsel meyvaların

suçluyuz

biliyoruz suçlandığımızı da

gebe sancısı, şiddetli sıtma, heybetiyle bulantı

karşılık gelmiyor işlediğimiz suçların affına


Atilla AKIN


Aykırı Edebiyat/2011