Akasya Ağacı

İki papatyaydı gözleri 
aklımda tuttuğum bahçelerde büyürdü  
kuşları emerdi duvarlar akşamları  
papatyalar ufka yürürdü 

bana doğru elleri kına tutardı 

geyikli gezerdi parmakları saçlarımda 

Kutsal Kitap'tan sahife öper gibi öperken başımı, 

bir ırmak koşar karşılardı dudaklarını 

tutuşunca güzel tutuşurdu 

bir cangıldı çünkü saçlarım 

paldır küldür geçerdi zaman önümden 

bir de bakardım ki harelemiş gövdemi 

ellerimden gürültüyle çıkardı tırnaklarım,

alnım genişlerdi birden 

ben yaralarımı överdim uluorta, o silerdi 

ben onun en çok bu huyunu severdim 

ne zaman yağmur yağsa kokun yükselir topraktan 

bir ağaç devrilir o zaman çocukluğumun üstüne 

bir kurt gibi ulur yüzüm kendine aynalardan

üşürüm, çok üşürüm, kan puslanır damarlarımda 

bir dövme gibi taşıyorum karanlığı sağrımda 

yokluğun karanlık, tuz gibi dağılıyor beynimde 

hangi pencereden baksam karanlık gözüme batıyor 

bir balık gibi çırpınıyor kalbim kafesinde 

bir akasya ağacıydı sevdiğim, yemin ederim 

tepeden tırnağa aşk kesilirdi dalları kesilince 

bir düşünce gibi tutardı güneşi yüzünde 

öyle ki sarı kokardı saçları 

otların uğultusunda duyarım hâlâ sesini

kelimeleri beğenmezdi çünkü çiçek dökerdi sadece 

bir akasya ağacıydı sevdiğim, bunu kimse bilmedi 

Atilla Akın

(Berfin Bahar Dergisi 2009/ Mahsus Mahal Dergisi)

http://www.mahsusmahal.com/onikinci.htm