Başörtüsü ve CarrefourSA

Müslüman, kazandığını islam dışı yatırımlara harcayan firmada çalışmaması lazım. Domuz eti içki satan gayri islami olanı yaygınlaştıran bir şirkette, başörtülüde biraz onurlu olsun, çalışamazsın denilmeden kendi çalışmasın. Başörtülü kabul edildiğimiz her yerde çalışmak helal mi? Başımı açmıyorsam heryerde olmak mübah mı? Başım örtülü olsun konserede giderim, bara da, tiyatroya da, sinemaya da operayada...Savunduğum inancıma aykırı olması mühim değil ortamın, yeter ki başörtümle gireyim oraya. Müstehcen, hayasız, ahlaksız herşeyi ben yapmadıktan sonra yapılan ortamlarda dururum , yeter ki başörtüm olsun !! Fotoğraflarımı bedenimi yayınlarım, her yerde teşhire açarım, yeter ki başörtüm olsun: Yolsuzluk yapılsın , haram yenilsin; olsun başörtülü çalışabiliyorum ya ... Sahi başörtülü olmaktan başka sorumluluğumuz yok mu? Başörtülü her yere girmeye öyle bir şartlanmışız ki nereye girdiğimizi önemsemiyoruz bile.


                                                                                                                                                  ( Alıntı )

Aforizma

Tarih:uluslararası sözü dinlenir dişi bir casustur
oysa ben
yahudilerin gaz odalarında öldürüldüklerine inanacak kadar 
ne kılıbık ne de devletçiyim


Atilla AKIN

Aşkı Şelalerin Açlığına Çeviren Sahir

Gökyüzü bulutlarını terliyor

kızıl gelincikler fışkırıyor göğsümden 
yağmur düşlesem kan geliyor gözlerine
yeşil çayırlar âvâzlanıyor tepelerde 
ben bir ırmağım,patlamış bir ışık ırmağı
zehirli sarmaşıklara dönüyorum önüm kesilince 
zıpkın nasıl yürürse gövdeye
öyle yürüyorum karanlık genlere 

yürekleri kiralık evlere benzeyen kadınların
gövdelerini erinç koylara(şehvete) demirlemiş kadınların
buruk ve tedirgin bir denize benzettikleri gençliğim 
rahvan aşklar,gecikmiş ayrılıklar
gürültülü yakarışlarla dalgalanıyor 
terminalerde şizofreni
telefonlarda firari kılan neyse insanı
susamış şiirlerime de tuzlu imgeler katıyor 

aşkı
çılgın şelâlelerin açlığına çevirmekten aranıyorum 
saklanamam:kalp atışlarımı tekrarlıyor gök gürlemeleri 
cesur vadilerin ağzı bağlanmış barajlarla, kaçamam da 
yasak kitaplar gibi dolaşıyor ayak izlerim 
falaka ya da başka bir şey istemedim 
istemedim övgülerini 
yakalananlar siyanür hapı içerek kutsadılar sözcüklerimi 
sözlerim -ki kınını unutmuş kılıçlardır- 
çöllerin suya kanışı kadar güzeldi ölümleri 

ey sâhir! ey çılgın! ey zorba şairlik 
suskuların bende, barbar ordular biriktiriyor 
çıvgın çekirgeler gibi dağılıyor bakışlarım 
hangi dala uzansan elimi ısırıyor 
otobüs durakları,tren istasyonları,alış-veriş merkezleri
şehrin kurum ve karmaşasını bırakıyor saçlarıma 
hanımeli kokularından çıldırmış bir cesaretle
kızgın afİşler ve korsan söyleşilerle yorumladığım sûretimi
şehrin paranoyak duvarlarına yumruklarımla yapıştırıyorum 

beni gömmeden aşkı nereye gömersiniz
beni gömmeden aşkı gömemezsiniz

Atilla Akın

Akasya Ağacı

İki papatyaydı gözleri 
aklımda tuttuğum bahçelerde büyürdü  
kuşları emerdi duvarlar akşamları  
papatyalar ufka yürürdü 

bana doğru elleri kına tutardı 

geyikli gezerdi parmakları saçlarımda 

Kutsal Kitap'tan sahife öper gibi öperken başımı, 

bir ırmak koşar karşılardı dudaklarını 

tutuşunca güzel tutuşurdu 

bir cangıldı çünkü saçlarım 

paldır küldür geçerdi zaman önümden 

bir de bakardım ki harelemiş gövdemi 

ellerimden gürültüyle çıkardı tırnaklarım,

alnım genişlerdi birden 

ben yaralarımı överdim uluorta, o silerdi 

ben onun en çok bu huyunu severdim 

ne zaman yağmur yağsa kokun yükselir topraktan 

bir ağaç devrilir o zaman çocukluğumun üstüne 

bir kurt gibi ulur yüzüm kendine aynalardan

üşürüm, çok üşürüm, kan puslanır damarlarımda 

bir dövme gibi taşıyorum karanlığı sağrımda 

yokluğun karanlık, tuz gibi dağılıyor beynimde 

hangi pencereden baksam karanlık gözüme batıyor 

bir balık gibi çırpınıyor kalbim kafesinde 

bir akasya ağacıydı sevdiğim, yemin ederim 

tepeden tırnağa aşk kesilirdi dalları kesilince 

bir düşünce gibi tutardı güneşi yüzünde 

öyle ki sarı kokardı saçları 

otların uğultusunda duyarım hâlâ sesini

kelimeleri beğenmezdi çünkü çiçek dökerdi sadece 

bir akasya ağacıydı sevdiğim, bunu kimse bilmedi 

Atilla Akın

(Berfin Bahar Dergisi 2009/ Mahsus Mahal Dergisi)

http://www.mahsusmahal.com/onikinci.htm

Dört Soru

Yarasalardaki içtenlik kimde var

kimde var felâkete kanat çırpan aşk

gemilerin  haykırarak sokulduğu limanlar nerede

nerede boğuşarak dalından düşen yaprak


Atilla AKIN


KULE DERGİSİ/Aralık-2002

Vurgusuz Kalmak

Yavaş yavaş yitiriyoruz yitirmek istemediklerimizi

kavîs çizerek dönüyor başlarımız bunalan omuzlarımızda

tadını arıyoruz ilk heyecanını sevilerin

hülyâlar çarpıyor bizi içimiz geçiyor

kabaran duygular sırtımızı dövüyor

dönüp bakmıyoruz bile

nefret ediyoruz çünkü gerçeğimizi anımsamaktan

kavramlarımız yetmiyor iniltilerimizi kavramaya

belli ki vicdanlarımız yoruldu

yaşamın kötürüm olagelmişliğiyle savaşmaktan

                                                 

renklerimizi sildiğimizden bunaldığımızdan bu yana

şehrin homurtusu uyandırıyor bizi

bir de bakıyoruz ki sabah olmuş

cildimiz buruş buruş saçlarımız geceden solgun

sulanmış söylevler gibi dökülüyoruz sokaklara

ince bir derecikken tabanlarımızı ıslatan kaygılarımız

cesaretle kolladığımız korkularımızla

aç bir ırmağa dönüştüren de bizleriz

tâ ki önüne katana dek bizi  aldırmadık

çarpa çarpa parçalandı kalbimiz bahaneden kayalara

fayda etmedi gönülsüz çırpınışlarımız

neye dokunduysak çoraklaştı

hedefine saplanmadı sözlerimiz

bir hayli yavanız yiğitlik çekileli aramızdan

alıntılar serpiştirip duruyoruz hayatımıza okuduğumuz kitaplardan

avuntu olsun diye adamlığımıza

yamaçlarında soluklanabileceğimiz serin kırlar yok artık

şehrin algısını emerek kısırlaşan kadınların

hiç kimseyle buluşturulmamış hırsı

yani çiçek dokunuşlardan utangaç ve ılık ürperişlerimiz

buluşmadı yazgımızla

her gün biraz daha sıcaktan kavruluyoruz.

yitirdiğimiz özlemidir

yaşamadığımız enfes çağların

zevki vardı tükettik

uzanıp kopardığımız düşsel meyvaların

suçluyuz

biliyoruz suçlandığımızı da

gebe sancısı, şiddetli sıtma, heybetiyle bulantı

karşılık gelmiyor işlediğimiz suçların affına


Atilla AKIN


Aykırı Edebiyat/2011

Rövanş

Yalan yok

yakışmadı hiç çiçek taşımak yakamda

omuzlarımda binbir düşün tomurcuklu hicabından

yangınlara germek gelir içimden kanarcasına

annemin ve babamın yazdığı en güzel şiiri

-kendimi yani-

çizmek de isterdim oysa bulvarlara ve soğuk betona

sımsıcacık bir afrikalının en güleç resmini

kalabalıklar öylesine gelsin geçsin benden ne çıkar

bilirim yok bir maskem adam görünmekten yana

şafakla kıran kırana girdiğim onca rövanş anında

bunca zamandır nice çığlıklar düşürdüm kollarıma

hevesi kursağında kalmış hangi namludur

beni böyle çirkin gösteriyor aynalara

erkekliğime caka satmak adına soruyorum

bir kurşun neye aşikârdır ten buğusundan başka

cevabını versem böbürlendiğime yoracaklar biliyorum

bir kerecik iplediğimi sansınlar istiyorum

susuyorum

düşünün bir kere gökyüzüyle vuruşmak pahasına

kaç yağmur damlası ıslatır ırmakları

haydin

ilkin ırmakların boynunu vurun damla damla

tüyleriyle toprağı ürperten yılanların hıncıyla

sonra razı olayım firâkımdan hıçkıran toprağa

göğsüme kat kat zindan mührü de vurulabilir

şehrin sırtından kan sıçramadan avurtlarıma

Atilla AKIN

NOTA

Kendine ilenmiş bir gövdeyim

bileklerime batıyor sürgün veren her dal

mazgallarını sel taşkınlarıyla hatırlayan şehirlere kibirli duruyorsam

yağmurla onanan yaralar alıyorsam boynuma

naftalin kokusu yükselen eprimiş çarşaflarıyla fahişelerin de

göğsünü ovayan bir gök bildiğimden

belki ağzımı açıp oruç bozarım

sövgülerimi de koyarım işporta tezgahlarına

leblebi ve baharat kokulu çarşıların aşeren kadınlığı

yaltakçı

esnaf

bir o kadar çoğul yanımı suçlarken zabıta tutanaklarına

açlıktan acıyan kamburumdan soyunurum

her bahar karnıma bir yumrukla hatırlatır geldiğini

çokça kış uykulu, hayvani

otlakların geyik sürülerine saldırırken uyanmış kalbim

hazdan gönenir ortasından çatlayarak

ve haz

iskeletsiz bir beden kadar yumuşak

tüyden ve ipekten bir şal gibi kımıldarken altımda

üstümdeki göğü de kolaylıkla kanatabilirim

terden

ve şehvetten paslı

bekar yastıklarından yazgıma bulaşan migren

ayaklarımı da kokutuyor münteha gezdirerek

dağlı istençlere uyanan çıplaklığım her sabah

aşktan

kendine direnebiliyor böylece

yoksa başıbozukluğumu uluyan boynum

kaçkınlığım kasıklarımdan

çoktan tellal çıkarırdı yengisine

bana şarkı söyleten ey yaşamaklığım uğraşma boşuna

aymazım çokça yıkıldı omuzlarımdan ezber

biliyorum bunuyor insan en güzel şeye alıştıkça

oysa ben aklımda tutarım denizin kokusunu

en son öpüldüğüm ırmak boyunu

bir kovuk neden boştur

yemiş veren kimdir

kadın dedikleri neye benzer unutmam girilince koynuna


Atilla AKIN


BERFİN BAHAR DERGİSİ/Kasım-2009

Leyl-3

Senin de ellerin bir buket çiçeğin yakarışını

ve yakan kırmızı bir kurdelanın türküsünü dinlediğinde

yavru serçelerin kucak açması gibi göğe

büyüyecek en kalabalık yanlarında susturduğun parmakların

alyans bir yüzüğün keskin iç çekişinde

tan yeri ağarır ve gül rengine döner ufuklar

ilkin doğrulup doğuran sonra emziren ellerin

yaslanıp bembeyaz bir örtüye

mum ışığını öptüğünde alnından

ve kızıla

kızıla çalmalı diyorum yüzün

yokluğunda hicran devşirdiğim en mağrur hicabımdan

bir elin hep uykunun koynunda

bir elinse lâl

ninni söylesin iki elin, söylesin bana da

bir beşiğin kulaklarında çınlayan çocuklar hatrına

yanaklarını tırmalasın tırmalasın tırmalasın süt kokan eller

dizlerinde uyusun uyusun uyusun kristal gözler

sadece senin anneliğe çalan derinliğinde

gündüz sarhoş bir adamın yorgunluğudur omuzlarımda

gece gölgelerden mürekkep düşerken perdelere

hayat kapımı çalmayacak sen değilsen bekleyen kapılarımda

çalmayacak, sen değilsen beni uğurlayan kapılarda

bırak, tarih tahrik etsin ikimizi de

yüzünü altı günde güneşe dönenbu gemide

sen uçurtma ol ben gökyüzü

-tersi belki de-

kanat açsak ve tutuşsak elele

olmaz mı leyl

Atilla AKIN

Yalnızlık Sözleri/2008-Haziran-Ağustos

Leyl-2

Hep boğazımda durdu ve belli etti beni

hamur yoğuran kadınların ekmek kokulu elleri

sürmeli gözlerinden sonra leyl

soyundum toprağa ve çıkardım ölüleri

yalnız benim değil leyl

bir güle dudaklarından tutunan rüya

benim değil, tüm dudaklar titrer leyl

bir tebessümde öpülünce çocuk elleri

ve bebek doğuran elleri

inan leyl

kanlı düşlerin ısırdığı bu elma

adem’in çamur kokan gözleri

şahmeranların kursağında mısın leyl

değilse, göğsümde çarpan bu ateş yumruk kimin

ilk günahı mısın leyl bakir güvercinlerin

cennet tadında bir meyvasın leyl

bir günah ve bir tövbe arası

tüm mahremiyetin ortaya dökülmüş

bir yanım üşüyor leyl sen yanım 

Atilla AKIN

DİLİRAN/Ekim-2001

Leyl-1

Ah gülleri goncalandı, açmaz oldu kapımda

titreyen mehtabın yüzüne dokunuyor ellerim

içimde ölen kuş gibi bahara özlem dudaklarında

lale solduysa, bülbül sustuysa nasıl güleyim

leyl ölmedi diyorlar o halde mecnun' un emaneti hangi kadında

açılan hangi kapıdan söyleyin, leyla'ya bürüneyim

ateşten kaçan bir ceylandır yüreğin, durmadan çarpan

kirpik uçlarından aç gözlü sırtlanlar gelir,

ışıksız mezar kentlerinde, ağızlarında ahlar çiğneyen

ney sesidir içimdeki ses, şeytana yasak

dervişin duasına perde; yüzün olacak

ardına bakmadan gidersen sadece şiirlerim ıslanacak

dönersen eğer bir gün şairliğim ölecek

benden sonra eşkıyalar hep kentlerde vurulacak

içimden çekildiğin an düşlerimi çakallar soluyacak

Rahman çiçeklerinden en güzeli; senden sonra zakkumlar olacak

alçalan her gölgede, hasret uzadıkça uzar

ve kan düşer akşamların eteğine

usandı, sokaklarda seninle çoğalan adımlar

çek al artık beni, bilinmeyen sürgünlerden sürgününe

                                                                   

Atilla AKIN

DİLİRAN/Haziran-2001

Eylüle Mektup

Hırçın bir tebessümle vuruldum alnımdan

utangaç bir akşam kızıllığına döndüğünde yüzün

eylüle dönüşüverdi bendeki tüm hatıralar

yağmur ve çamur kokunca eteklerin

nazenin bir gelincikle sürmelendi gözlerin

kirpik uçlarından dökülünce yıldızlar

eylül

saçların çözülmüş

saçların dökülmüş

hicreti oldun mu göçmen kuşların

eylül

gözlerin inci mercan kayalığı

sevgilisi oldun mu vahşi suların

eylül

dudakların mimoza yaprağı,

yoldaşı oldun mu vahşi suların

eylül

kanatlarında züleyhanın tüy bakışı

penceresi oldun mu kör kuyuların

eylül eylül bakma ne olursun

hazan yaprakları gibi düşüyorum toprağa

aylar geçiyor sen eyklül kalıyorsun

gözyaşın hendek,

gözyaşın ateş,

sol yanımdan düşüp tutuşuyorum Mevla'ya

saçını başını yoldu tüm ağaçlar

gelip kapına durunca öksüz aşıklar

eylül

dağ dağ büyüdü firakın koynumda

vuslatına perde diye yırtılmaz mı dağlar

çak çak edilip sunuldum İbrahim'e

bir yanımdan gülüverip geçince rüyalar

eylül

ellerin bakir

ellerin Meryem

İsa diye yükseliyor Allah'a sunduğun dualar

bir göçebeydi sadece tüm kadınlar

her eylül göğüslere muska diye takılan

eylül

ah deyip çarpan bu yürek

senden sonra susmaz mıydı firakından

eylül

leylsin

günahsın

cezası kevser, içildiğinde başlayan

yazık ki hiç yoksun

Atilla AKIN                                            

   

KALEMKÂR DERGİSİ/2001

İlençli Bir Yürüyüş

Nevresimlere çocuk kokusu yayan gece

sivri ve topuklu papuçlarıyla kasıklarıma yürüyor

ilençli bir gül kıvrılıyor kanıma, kıvırcık saçlarıyla

kuşku! -yaman bir terzidir yalnızlıkta-

canımı yakıyor

ikircikli kırlangıçlar kesiyor karanlığımdan

kırgınım

tedâvülden kaldırılmış kaşlarımı çatarak

asfaltlanmış yüzümü uykusuz tünellerle örtüyorum

kendime hayranlığım büyüyor siper alın

geyik avlarından umduğunu bulamamış kaplanı

şakağımda kocaltmak işgüzârlığıyla

yürüyorum bıçkın ayaklarımda ormanların korkunç tadıyla

yürüyorum baldırlarıma inen kara sularla

öyle yürüyor, öyle yürüyorum ki barut terliyorum

yürüyüşüm:

hakların ayaklanma tarihi diye geçiyor kitaplara

Atilla AKIN

Mavi Yeşil Dergisi/Eylül-Ekim/2010

http://www.maviyesildergisi.com/index_dosyalar/Page691.htm

Travma

Kovulmuş bir halktır yazgım
içtiğim andlardan ağzım bozuk
kelimeler köpüklü zehirli sıvılardan
bir çıbana benziyor göğsüm kabarık

nereye gitsem kesilmiş bir ceza
işlemem için suçlar karşılıyor beni
tanrının katına yakışmayan bilmem hangi sesimdi
hangi sesimle istedim  tenimi
defne yapraklarına bulaştırdım kasıklarımdaki acıyı

teamülden revnak sanarak girdiğim kuyularda
en çok korktuğum kendi çıplaklığımdı

çığlık terledi yürüdüğüm cenin
çocuklarla kamaştırmaya and içmişken dünyayı

ellerimi çekiyorum kadife çiçeklerden
aşk dövmesi ağzımı bozuyorum
inandıkça uçsuz bucaksız
inandıkça çırılçıplak kaldı kalbim
inandıkça yağmalandı koynum
köklerime yürüyen sular böyle duruldu
böyle kaldı boynuma inkâr
     
Atilla AKIN                                                      

Mavi Yeşil Dergisi/Ocak-Şubat/2010

http://www.maviyesildergisi.com

Bol Köpüklü Bir Nehir

Ne zaman sevsem şehrin ululanan baharını

kapısını çalsam bir kadının

bol kahkahalı bir intihar oluyor ellerimin hakkı

onca gök sınadım haydutça onca aşk tüccârı kadın

hüzün sanılırdı göğüslerindeki ahmak ağrı

sırıtkan bir manzara resmiymiş alnımda aşk

hiç olmadı halbuki kösnül öpüşlerden yana terleyişlerim

düşmanlığa sayarım bilinsin bu kibirdir demeyi

kim karşısına almak ister bana sataşmakla

bol köpüklü azgın bir nehri

büyüdükçe kangren gibi artıyor karanlığım

ne ki duvarlara yazılmıştır gerçek sevgilimidir

yaza  yaza emin olun nasıl bağlamıştır dudaklarım

bir mitralyöz tahrik ediyor parmaklarımı

çıplak korkularını âvâza giydiren matruş adamların

sahile esrik bir gülümseme bırakan sular gibi

gidiyorum işte dudakalarımda şiir sağnağı

görkemli omuzlarımda şükür çağıldıyor başım

ellerim ellerim hâlâ beyrut sıcaklığı

Adayış Risalesi

Tüm vahşetini üstüme alındığım gün dünyanın

gürül gürül bir şehvetle çıktım alanlara

kanımda kamçı izleri

içilmiş antlar, patlayan tomurcuklar

aydınlık arklara yürüdüm paçalarımı sıvamadan

sıvamadım çünkü

tabiatın dengesini bozacak kadar çıplaktım

bahçe duvarlarından nar çiçekleri taşardı o zaman

karanfil kokularına bulanmış ve vargücümle

hınca hınç

vebâlı aşkı güttüm çarşı pazarlarda

aşk ki vabâdır bulaşır

döşüme

çiçekler, utançlı izler çırpan vebâ

yırtık bir şehri üstüme çatardı

başımdan aşağı cançekişler ve bıçak

hüzün çavlanları ayaklarımın altından

köprüsüz akardı

kokulanan, koklanan yaralarımdı baharda

geçkin kızlar, çocuksuz kadınlar, dullar

yatır korkuluklarında şifâ arayanlar kimlerse artık

ısırgan otları bastığım yaralarıma

çaput bağlarlardı

yoktu benden ad almamış bir dünya

gökle arası açıldıkça insana yaklaşan

kar, dolu, yağmur, sulu sepken

ne dersek diyelim adına

tenimi buldukça varlık bulurdu ancak

sanmam beni tatmamış bir damak olsun

sabahın evlerden esnediği insanlar,

bir kez daha

güneş damlayan yaralar görmeden bende,

günahkâr korsanlarca yargılandım ve günahkâr bulundum.

yankım kaldı sunaklarda.

cami avlularına doğru çiseler durur ruhum

Atilla Akın

(Yalnızlık Sözleri Dergisi/Kasım/2007)