Ne zaman sevsem şehrin ululanan baharını
kapısını çalsam bir kadının
bol kahkahalı bir intihar oluyor ellerimin hakkı
onca gök sınadım haydutça onca aşk tüccârı kadın
hüzün sanılırdı göğüslerindeki ahmak ağrı
sırıtkan bir manzara resmiymiş alnımda aşk
hiç olmadı halbuki kösnül öpüşlerden yana terleyişlerim
düşmanlığa sayarım bilinsin bu kibirdir demeyi
kim karşısına almak ister bana sataşmakla
bol köpüklü azgın bir nehri
büyüdükçe kangren gibi artıyor karanlığım
ne ki duvarlara yazılmıştır gerçek sevgilimidir
yaza yaza emin olun
nasıl bağlamıştır dudaklarım
bir mitralyöz tahrik ediyor parmaklarımı
çıplak korkularını âvâza giydiren matruş adamların
sahile esrik bir gülümseme bırakan sular gibi
gidiyorum işte dudakalarımda şiir sağnağı
görkemli omuzlarımda şükür çağıldıyor başım
ellerim ellerim hâlâ beyrut sıcaklığı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder