Rövanş

Yalan yok

yakışmadı hiç çiçek taşımak yakamda

omuzlarımda binbir düşün tomurcuklu hicabından

yangınlara germek gelir içimden kanarcasına

annemin ve babamın yazdığı en güzel şiiri

-kendimi yani-

çizmek de isterdim oysa bulvarlara ve soğuk betona

sımsıcacık bir afrikalının en güleç resmini

kalabalıklar öylesine gelsin geçsin benden ne çıkar

bilirim yok bir maskem adam görünmekten yana

şafakla kıran kırana girdiğim onca rövanş anında

bunca zamandır nice çığlıklar düşürdüm kollarıma

hevesi kursağında kalmış hangi namludur

beni böyle çirkin gösteriyor aynalara

erkekliğime caka satmak adına soruyorum

bir kurşun neye aşikârdır ten buğusundan başka

cevabını versem böbürlendiğime yoracaklar biliyorum

bir kerecik iplediğimi sansınlar istiyorum

susuyorum

düşünün bir kere gökyüzüyle vuruşmak pahasına

kaç yağmur damlası ıslatır ırmakları

haydin

ilkin ırmakların boynunu vurun damla damla

tüyleriyle toprağı ürperten yılanların hıncıyla

sonra razı olayım firâkımdan hıçkıran toprağa

göğsüme kat kat zindan mührü de vurulabilir

şehrin sırtından kan sıçramadan avurtlarıma

Atilla AKIN